UIT DE DOEKEN

Het is een beeld dat me al vele jaren geleden enorm heeft geraakt.
Midden in het uitbundige ontluiken van het voorjaar, het lichtgroen van bos, bomen, struiken en uitlopende planten en de kleuren van lentebloesem en bollen, stond een eenvoudig houten kruis. Met daarom heen gedrapeerd een witte doek. Als verbeelding van de opstanding van Christus: de windselen van de dood zijn afgelegd. Het was vlakbij een klooster, in de buurt van Brugge, waar we jarenlang graag met een groep naar toe gingen in de periode net ná Pasen. We genoten er dan van hoe de opgewekte sfeer van het Paasfeest nog lang doorklinkt in de liturgie, met alle ’halleluja’s’.

Het kruis vertelt van lijden en sterven. De hardheid daarvan, en de onontkoombaarheid. Het massale sterven in oorlogen, de zinloze dood door geweld van onschuldigen, zoals de vier gezinsleden van de Palestijnse familie Owda in Tammoem op de bezette Westelijke Jordaanoever en het lijden zoals het zich aan ons en wie ons lief zijn aandient als ziekte, kwetsbaarheid en eindigheid, dood ons treffen. De witte doek ontkent die hardheid niet, spreekt die niet tegen en verdoezelt of bedekt niks: al het lijden en sterven, alle tranen en pijn, ook die van ons, onze rouw en de bittere hardheid van ons gemis worden er in samengevouwen. Christus heeft geleden en is gestorven zoals wij mensen lijden en sterven. Als met Pasen die witte doeken om het kruis waaien en wapperen in de wind spreken ze de taal van het geloofsvertrouwen: dat niet dit lijden, dat niet de dood het laatste is. Christus is opgewekt en doet de toekomst open.

Ds. Renske Zandstra

Klik op Onderweg april 2026 om deze te lezen.
Voorgaande nummers kunt u lezen via het tabblad 'Over ons' bij Kerkblad Onderweg.